اونقدر تنها بود که بازیچه ش شده بود دمپایی هایی که تکونشون می داد

 و با هاشون حرف می زد.

باید توی خونه زندونی می شد چون مادرش نمی تونست خنده ی بچه

هایی که با دست به همدیگه نشونش می دادن و با سنگ می زدنش رو

 تحمل کنه, باید تنها می موند چون خانوادش دوست نداشتن بشه دلقک

فامیل و با دست انداختنش تفریح کنند.

بزرگترین غصه ش این بود که بچه کوچولو ها با دیدنش گریه می

کردن و بزرگتر ها می خندیدن.

خیلی دردناک بود که می فهمید با بقیه فرق داره .

 همیشه می گفت: "چرا من دیوونم؟"

کاش می تونست بفهمه بیماریش با دیوونگی خیلی فرق داشت...