از خدا خواستم تا دردهايم را از من بگيرد .

خدا گفت : نه !

رها کردن ، کار توست تو بايد از آنها دست بکشي .

از خدا خواستم تا شکيبايي ام بخشد .

خدا گفت : نه !

شکيبايي زاده رنج و سختي است .

شکيبايي بخشيدني نيست ، به دست آوردني است .

از خدا خواستم تا خوشي و سعادتم بخشد .

خدا گفت : نه !

من به تو نعمت و برکت دادم ، حال با توست که سعادت را فرا چنگ آوري .

از خدا خواستم تا از رنج هايم بکاهد .

خدا گفت : نه !

رنج و سختي ، تو را از دنيا دورتر و دورتر ، و به من نزديکتر و نزديکتر مي کند .

از خدا خواستم تا روحم را تعالي بخشد .

خدا گفت:  نه !

درست آن است که تو خود سر بر آوري و ببالي .

اما من تو را هرس خواهم کرد تا سودمند و پر ثمر شوي .

من هر چيزي را که به گمانم در زندگي لذت مي آفريند از خدا خواستم و باز گفت : نه

من به تو زندگي خواهم داد ، تا تو خود از هر چيزي لذتي به کف آري .

از خدا خواستم ياري ام دهد تا ديگران را دوست بدارم ، همان گونه که آنها مرا دوست

دارند .

و خدا گفت : آه ، سر انجام چيزي خواستي تا من اجابت کنم .